Spoiler review of the latest season of "Bleach" / Spoilerowa recenzja najnowszego sezonu "Bleacha"

I finally watched season 1 of the new Bleach. A long time ago, I was a fan of his, but I stopped being a fan because of the terrible condition of the comic. His shortcomings had been apparent long before, but I had been involved with him in the past, so I was willing to forgive more. And up to a certain point, you could see that he wanted it (and then it's easier to buy it - not always because of the quality, some people are guided by the author's degree of involvement in the comic, most of us appreciate it to a greater or lesser extent), and then he started drawing anything, which with each subsequent arc, made less and less sense and annoyed more and more. Not to mention the drawings, which were not disgusting as in HxH, but were equally irrelevant to the readers, because they carried nothing. HxH at least contained information, world building, pushed the action forward, in "Bleach" there were often some scribbles with text on the whole page, simple designs to which he had to devote far too much space, ignoring elements of the environment, such as this sometimes / often the author of "Nana" does - I don't know how often, because I don't know the whole comic. I don't want to list all the flaws of "Bleach", because I would have to watch the whole anime, and I don't want to. I'm just going to get annoyed seeing the extra bugs like HxH 2011 - why get upset when the SS arc is the pinnacle of this comic? The arc with the Arrancars was fine for me up to a point, but then Tite started to unnecessarily, in my opinion, drag it out - like, for example, the fight in Hueco Mundo. Why was he spending so much time with the Hallibel trio, that Quincy and Ichigo Nazi? I felt like I was watching a very cheap anime, not a title that in its time was placed next to "Naruto" and OP as one of the representatives of the "Big Three". Instead of killing them, as the characters in a good title (e.g. HxH) would do, or at least try to do, he stood there talking nonsense. I know, a typical flaw for many titles in this genre, so let's just say I turn a blind eye to it.

Okay then, what about Soul Society? Why did most of the captains just stand there like soft boy peeties instead of getting their ass into a fight? I was laughing as I saw it - the Quincy raided them, they blew up their house and they stand there like I'm Kratos in GoW:R who has the best gear possible, plays on the lowest difficulty and smashes monsters with his feet. ZERO will to fight on their part, and most of them weren't surprised - if this Yh... This Quincy looks a bit like Stalin (which is why I'll call him that from now on) who has an idiotic name, he prepared the perfect attack on them, I wouldn't have any complaints. I mean, an attack where the SS struggles to survive, but the Quincy have prepared for every eventuality and are destroying their toys one by one. Just like some colleague of mine who is several dozen pounds lighter than me, but watched me in great detail, knows all my techniques, tricks, my range of abilities before he challenged me. Why only Zaraki, Yamamoto, that captain-dog and someone else fighting, and the rest standing and waiting for their portion of the fuck delivered directly to the mouth? Just like the NPC in the game, in which our character can show his full potential.

I don't count Byakuya, because he mainly talks about fighting and generally annoys me, like every samurai-clown (which is also criticized by the Japanese themselves - Keisuke Itagaki or the game "Ghost of Tsushima"), who is self-confident and guided only by idealism and honor . I have the same allegations against Zaraki and Yamamoto, and more specifically their "struggle" with Stalin. I put it in quotes because it wasn't really a fight, just some kind of fun. Zaraki had a beautiful scene where he explained in his style how he defeated 3 weaklings and then got mugged by a clone (I love scenes like this, Zaraki has a knack for funny lines). And ok, after the Unohana episodes, I understand why Tite showed it like that (and even her sacrifice, even though it was kind of funny. It makes sense - Zaraki has become weaker, he hides his power - all great, I was honestly surprised that this thread turned out like this good Tite (too bad the fight was so short and cut) The problem is that Zaraki didn't even touch him and he didn't have a Ban Kai to take over at the time + I don't think it was stated explicitly anywhere before. Ok , weakened, ok, he didn't train like Freezer from DBZ, but he was strong without him and he could have done at least one wound to the opponent. opportunity to show why they are so afraid of him.

Same with the Gotei 13 boss - I understand that grandpa had dementia, but he really assumed his opponent was as "weak" as those hundreds or thousands of years ago? Didn't he find it suspicious that the fight was going way too easy? Ok, at first I didn't feel it, but in the first half I noticed that something was wrong with his behavior. People with battle experience see it too, it's not some special skill - I'm talking about both normal battle and 1vs1 combat. He appeared, showed his skills in a spectacular style, the effectiveness of which was literally nonexistent, I felt like when learning new skills in "Doom Eternal", there the monsters are also brainless, harmless, and I can attack them at will with the best weapon. I don't buy this explanation, and the fact that I've been thinking about it for 2 or 3 weeks now doesn't help at all, it's still just as absurd to me. The episode was really nice, you can see that Pierrot devoted the most attention to it and assigned the best animators to it. I particularly enjoyed the display of Grandpa's staggering speed and devastating strength (not to mention his BK, a walking massacre - in this respect, "Bleach" is worthy of "Naruto", DB, HxH - epic anime grandparents with their swan song is something beautiful) and As I waited excitedly for the finale, I was surprised. First positive that Tite came up with such an interesting and non-schematic solution, as in the case of Aizen in the SS, then negative that Yamamoto was defeated so easily.

It seems to me that this is the main disadvantage of the ending - he clearly did not want to draw it and wanted to finish his comic as quickly and easily as possible. Great story, drawings etc. it's just a consequence of that, and maybe (my subjective opinion, you don't have to agree), testing the WSJ readers for what's worse for Tite before they say "ENOUGH!", like me at some point when I stopped even looking through the comic book frames, when pirate manga chapters came out every week. And before you say it's impossible - someone once did an analysis of the last arcs in "Bleach" and showed it on dozens of examples. He kept the commentary to a minimum, focused on showing entire pages where he wasted space, sloppy or too simply drawn frames, or a plot that had very, very much room for something better. It was enough to sit for two or three days and think about it. It really isn't that hard, and now, as I write my book, I am fully aware of what I'm saying. Many unfinished elements, which I do not mention because I do not want to (as I said, I want to be merciful to "Bleach"), are the result of Tite's obvious laziness. It's more or less like I've drafted a chapter, which I did pretty well, but it needs some polishing, thinking about whether I really did everything I could to make it as good as possible, and it has a few elements that are admittedly not a big deal problem, and they knock you out of rhythm (and correcting them is only a matter of a few minutes to sit on your ass, read, think for a moment and write the same, but better, change the order of the sentence, add a few words, etc.). Tite didn't do it, just as he drew it, he sent it without elementary checking.

As for Yamamoto - two of his skills don't match fire (the ultimate spell of Death Knight from "WarCraft 3" + all that power concentrated in one point), the other two are perfect, although this armor with 15 million degrees Celsius... Eh, I don't mind, if I had to complain about such things, then I shouldn't read comics of this genre at all. It just bothers me ... Maybe I sense subcutaneously that soon the level of the plot will start to drop drastically, and these are the first symptoms ... Maybe, because unfortunately I remember my disgust for these manga chapters and the critical opinions of my friends, but it's rather fault of my approach. Also, Tite wasn't very original with Yamamoto's 4 directions, but I like those themes, so I wasn't complaining. And this speed, one of the best scenes of this type in Battle Shounen I've seen. They are not super original, because I saw one of them, for example, in DBZ (the beginning of the fight between Goku and Frieza, when Saiyan buried Vegeta, when Goku flew up to the body in a very similar way, shocking the cosmic Hitler), but it came out better than in DB. The second scene was just as good. Ultimately, it wasn't the same level of epicness as Netero vs Meruem, but it was only slightly worse (aside from the plot, I'm only judging the visuals and emotions). I felt the devastating force and the urge to incinerate the Quincy every time Yamamoto raised his sword. I'm sorry, Yamamoto want to fuck them up so they shit for fear of dying. You can feel that his Bankai could just incinerate the entire Soul Society.

It's hard for me to write about other threads. These were true and some of them I really liked (explaining the secret of Kenpachi and his sword, Unohana's behavior and her decision to awaken the monster again, the relationship between Ichigo and his father, there were also moments of fight scenes, although to be honest, more often I was complaining or bored), but to be completely honest, I can't fully enjoy them. I wasn't looking forward to this arc, and personally I think this adaptation is unnecessary and a waste of money... Unless they ended it after the first season saying, "You've seen the best, then Kubo Tite fucked up Bleach completely." I realize that I speak of personal reluctance - I am aware of it, so don't worry about my whining. The beginning is such a swan song of "Bleach", something like a woman's body at some stage before menopause (speaking in a nutshell - somewhere before the last menstruation, the body of a healthy woman throws out a lot of hormones that temporarily improve her appearance) - before she starts irreversibly disintegrating, it will still show the best it has to offer.

Well, okay, I will devote a separate paragraph to these topics. Kyoraku's subplot was incomprehensible to me, as was his unimpressive fighting spirit during the attack on the Gotei. Maybe later it will be understandable to me. The Unohana and Zaraki arc could have been done better, but I'm not going to complain about what we got. I know this idea from various works of culture, especially those from Japan, because they like such concepts of sacrifice (we see it in DB, some of their games - there was something similar in FF, if I'm not mistaken, I associate such tropes even from other products of their culture ). From what I remember, some of my friends complained about it, but as far as I'm concerned, I don't see any reason to complain. Sure, I was a bit surprised by Unohana's decision to sacrifice herself, and I resented Tite because she was one of the most interesting characters left alive. However, I remembered my words from the review of the film about Alan Turing and his contribution to defeating the Germans - life is not easy and sometimes you have to calculate coldly, looking only at the numbers. Unohana was a wise woman, so she probably decided that she wouldn't help much more, but the awakened Kenpachi definitely did. On the other hand, this one could have broken down even more because of it... Never mind, it's just speculation that might as well not matter because Zaraki is a tough fighter. However, I was a bit sad because I think she still had room for character development. On the other hand, at least I will remember it for a long time - a nice relationship, crowned with a very honest conversation between two people who know each other well. Unohana in particular knows Kenpachi well, I really liked what she said to him with a noticeable emphasis on what she did NOT say, but only strongly implied. Another thing characteristic of the Japanese. To sum up this thread, the best part of this "Bleach" for me.

About the King of Souls, the Royal Court, the Zero Division, I do not want to write. They didn't show anything, they were just annoying to me. Schematic, cliche characters, lack of any really good idea that would intrigue me. I just sat and got bored and waited to see another place. I don't remember if they had any significant contribution to the plot (which is different with the fight against the Quincy), so maybe I'm wrong, but I think Tite only created them because he didn't think much about the attack on the SS plot. In my opinion, it would be much better and more interesting if this division did not exist and the SS would have to cope with a depleted composition. Same with Aizen and two of his colleagues from the Gotei 13. However, in the latter case, at least I wanted to watch it and with a tear of emotion I remembered the best times of "Bleach", when we watched the ex-captain carry out his plan to get to the Soul King's headquarters.

I never appreciated or understood the Ichigo phenomenon. Perhaps today I would change my mind, but I don't want to watch anime from the beginning. I didn't think he was a good or a bad character, I just didn't understand why so many people liked him. The protagonist is still indifferent to me, but to be honest, I genuinely got involved in the thread about his birth and how his parents met. It didn't make a big impression on me, but it was good enough to buy my attention and not reach for the phone too often. A classic thread, we've seen something like this more than once in books, series, movies, here it looks rather better than worse, I don't have a large comparison base. Same with Ichigo regaining his powers - how many times have we seen that in anime or stuff like that in fillers? I was a bit disappointed with Stalin's share of Ichigo's power, because after his words when he left the SS, I thought it would be something stronger, but I actually shrugged. Even though I've seen it a few times, I was persuaded by some magic trick or other charm. My favorite stage in the new season of "Bleach". There is some sadness, some joy, some hope, we see that not only the SS has restrictive rules, but Quincy as well.

The part about the music accidentally got deleted while I was typing, so I'll write it again. I've never been a big fan of the music in Bleach. Yes, there was a time I loved her, but that was because of the choirs (by the way, I still don't know what language they sing in, but that's an old complaint about this anime) and the fact that she's just good. Some songs are iconic and many are just good. I miss battle themes, but there is no tragedy - OP and HxH are even poorer in this respect, and not every anime has such a great OST as "Naruto" or "Naruto Shippuden". Shiro Sagisu is a talented composer, I appreciate his skills, but I prefer others. The soundtrack for this season is good, but aside from Yamamoto's fight songs, I won't remember any of them for long. However, I don't have much to criticize either - it's ok, it fits the scenes we see. Although no, I will remember the song from this Zanpakutou creator, because it reminds me of games from the 80's and seems to fit this character.

The opening is weak for me. I don't know if I can call it the worst because I don't remember all of them, but I remember most of them. In the past, I liked to listen to them while running (several years ago) or playing with Lego blocks. And of the ones I remember, the newest one is IMO the worst, and I gave it 7 or 8 chances. As for the ending, both my girlfriend and I liked it (Asia usually doesn't follow anime, because she doesn't like them, but the soundtrack and cool design of some things interested her minimally - enough to listen to the songs with one ear and every now and then looking at the TV) and we both agreed that if it wasn't for the sound and computer effects, the song would be much better. As for the graphics, as I said, aside from the Yamamoto vs Stalin episode, this anime didn't look stunning. I'd say it's like a 7/10, maybe +6/10. The blood scenes in particular caught my eye, the vast majority of them looked cheap - I guess it's because of the corpses and the blood that doesn't look like blood. It surprises me a bit, because Pierrot can do better, but on the other hand, I have no reason to tear my hair out.

Overall, despite a few complaints, it looked really good. I could complain a bit more, but I don't want to embarrass myself. I still have time to enjoy something that I like - wallowing in the internet puddle like a happy piglet. What we've seen now is the better part of what we have left. With each subsequent cour (and from what he remembers, there are supposed to be 4 of them in total), the shit that Kubo Tite and perhaps Studio Pierrot will treat us with will be even bigger, smellier and more rotten. If they don't improve anything, and so far it doesn't promise to be (I may be wrong, but I feel something in my bones that Pierrot will at most refresh this plot and drawings, getting rid of some of the worst crap, but leave most of it), then I won't can laugh at anything. Also enjoy what is - it will only get worse. And I'll be able to repeat my question that I've been asking Bleach fans for years - why would you care to waste your time, oxygen, resources, whatever on this garbage? It's already clear from the comic that nothing good will come of it, and the animation won't fix it. Ok, cosmetic changes would help a bit, but there's too much to fix - Quics who don't use bows enough even though they were created to be archers from the beginning, heroes don't cry for Yamamoto, SS captains will easily win a rematch (after being massively massacred on their own turf), power-level absurdities, obvious pranks on the reader, some silly ideas like character names and stuff... Generally, you can see that Tite wants to finish the manga and just ticks off the points he hasn't solved yet . Many plots are not properly thought out - the idea is quite suitable? So I'm throwing it in, and since it could have been done better... don't pick on it! It's not his fault that he does it with the least effort to get his job done.

W końcu obejrzałem 1 sezon nowego "Bleacha". Dawno temu, byłem jego fanem, ale przestałem nim być przez fatalną kondycję komiksu. Jego wady były widoczne już dużo wcześniej, ale dawniej byłem w niego zaangażowany, więc byłem gotów więcej wybaczyć. No i do pewnego momentu, widać było że mu się chce (a wtedy człowiek łatwiej to kupuje - nie zawsze przez jakość, niektórzy kierują się stopniem zaangażowania autora w komiks, większość z nas to docenia w mniejszym lub większym stopniu), a potem zaczął rysować byle co, co wraz z każdym kolejnym arcem, miało coraz mniej sensu i wkurzało coraz bardziej. Nie wspominając o rysunkach, które co prawda nie były obrzydliwe, jak w HxH, ale były równie nieistotne dla czytelników, bo nic za sobą nie niosły. HxH przynajmniej zawierał w sobie informacje, world building, popychał akcję do przodu, w "Bleach" często były jakieś bazgroły z tekstem na całą stronę, proste designy którym musiał poświęcać zdecydowanie za dużo miejsca, ignorując przy tym elementy otoczenia, tak jak np. to czasem / często robi autorka "Nana" - nie wiem jak często, bo nie znam całego komiksu. Nie chce mi się wymieniać wszystkich wad "Bleacha", bo musiałbym obejrzeć całe anime, a nie chce mi się. Tylko się będę wkurzał widząc dodatkowe błędy, tak jak w przypadku HxH 2011 - a po co się denerwować, skoro SS arc to peak możliwości tego komiksu? Arc z Arrancarami do pewnego momentu też był dla mnie w porządku, ale potem Tite zaczął go niepotrzebnie, w moim mniemaniu, przeciągać - tak jak np. walkę w Hueco Mundo. Po co poświęcał tyle czasu trójce Hallibel, temu naziście od Quincy i Ichigo? Czułem się jakbym oglądał bardzo tanie anime, a nie tytuł, który w swoim czasie, był stawiany obok "Naruto" i OP, jako jeden z przedstawicieli "Wielkiej Trójki". Zamiast je zabić, tak jakby to zrobiły postacie w dobrym tytule (np. HxH) lub przynajmniej próbować to zrobić, to stał i gadał bzdury. Wiem, typowa wada dla wielu tytułów z tego gatunku, więc powiedzmy, że przymykam na to oko.

No to ok, co z Soul Society? Dlaczego większość kapitanów, stała jak miękkie, chłopięce siusiaczki, zamiast ruszyć dupę do walki? Śmiałem się, jak to widziałem - Quincy na nich napadli, rozwalili ich dom, a ci stoją jakbym był Kratosem w GoW: R, który ma najlepszy możliwy sprzęt, gra na najniższym poziomie trudności i rozwala potwory grając stopami. ZERO woli walki z ich strony, a większość z nich nie została zaskoczona - gdyby ten Yh... Ten Quincy co trochę przypomina Stalina (i dlatego tak go będę nazywał od tego momentu), który ma idiotyczne imię, przygotował na nich idealny atak, to nie miałbym żadnych pretensji. W sensie chodzi mi o taki atak, gdzie SS walczy o przetrwanie, ale Quincy przygotowali się na każdą ewentualność i niszczą ich zabawki jedną po drugiej. Tak jak jakiś mój kolega, który jest lżejszy o kilkadziesiąt kilogramów ode mnie, ale bardzo szczegółowo mnie obserwował, zna wszystkie moje techniki, oszustwa, zakres moich możliwości, zanim rzucił mi wyzwanie. Dlaczego tylko Zaraki, Yamamoto, ten kapitan-pies i ktoś tam jeszcze walczył, a reszta stała i czekała na swoją porcję wpierdolu z dostawą bezpośrednio do ust? Dokładnie tak jak NPC w grze, w której nasza postać może pokazać pełnię swoich możliwości.

Byakuyi nie liczę, bo ten głównie gada o walce i generalnie wkurza mnie, jak każdy samuraj-błazen (co krytykują również sami Japończycy - Keisuke Itagaki albo gra "Ghost of Tsushima"), który jest zadufany w sobie i kieruje się tylko idealizmem i honorem. Takie same mam zarzuty wobec Zarakiego i Yamamoto, a konkretniej ich "walkę" ze Stalinem. Ująłem to w cudzysłowie, bo to nie była tak naprawdę walka, tylko jakaś zabawa. Zaraki miał piękną scenę, w której w swoim stylu wyjaśnił, jak pokonał 3 słabeuszy, a potem został zeszmacony przez klona (uwielbiam sceny tego typu, Zaraki ma talent do zabawnych tekstów). I ok, po odcinkach z Unohaną rozumiem dlaczego Tite tak to pokazał (a nawet jej poświęcenie, mimo że było trochę zabawne. To ma sens - Zaraki stał się słabszy, ukrywa swoją moc - wszystko super, byłem szczerze zaskoczony, że ten wątek wyszedł tak dobrze Tite (szkoda, że walka była tak krótka i pocięta). Problem polega na tym, że Zaraki go nawet nie tknął, a nie miał wtedy Ban Kai, które by mogli przejąć + w żadnym miejscu wcześniej chyba nie zostało to powiedziane wprost. Ok, osłabł, ok, nie trenował jak Freezer z DBZ, ale był silny bez niego i mógłby zrobić przeciwnikowi chociaż jedną ranę. Wypadł tutaj słabo jak Drax z "Guardians of the Galaxy", który na początku został nam przedstawiony jako rzeźnik, który nie miał okazji do pokazania dlaczego tak się go boją.

To samo z szefem Gotei 13 - ja rozumiem, że dziadek chorował na demencję, ale naprawdę założył, że jego przeciwnik jest tak samo "słaby", co te setki, czy tam tysiące lat temu? Nie wydało mu się to podejrzane, że walka idzie zdecydowanie zbyt łatwo? Ok, na początku nie czułem tego, ale jeszcze w pierwszej połowie zauważyłem, że coś jest nie tak w jego zachowaniu. Ludzie z doświadczeniem bitewnym też to widzą, nie jest to jakaś specjalna umiejętność - mówię zarówno o normalnej bitwie, jak i walce 1vs1. Pojawił się, w efektownym stylu pokazał swoje umiejętności, których skuteczność była dosłownie żadna, czułem się tak jak podczas uczenia się nowych umiejętności w "Doom Eternal", tam potwory też są bezmózgie, niegroźne, a ja mogę do woli je atakować z najlepszej broni. Nie kupuję tego wyjaśnienia, a fakt że myślę o nim już ze 2, 3 tygodnie, wcale nie pomaga, nadal jest dla mnie tak samo absurdalny. Odcinek był naprawdę ładny, widać że Pierrot poświęcił mu najwięcej uwagi oraz przeznaczył na niego najlepszych animatorów. Szczególnie podobało mi się pokazanie oszałamiającej szybkości i dewastującej siły dziadka (o jego BK nie wspominając, chodząca masakra - pod tym względem "Bleach" jest godny "Naruto", DB, HxH - epickie dziadki z anime ze swoim łabędzim śpiewem to coś pięknego) i gdy już czekałem podniecony na finał, to zdziwiłem się. Najpierw pozytywnie, że Tite wymyślił tak ciekawe i nieschematycznerozwiązanie, jak w przypadku Aizena w SS, potem negatywne że Yamamoto dał się pokonać tak łatwo.

Wydaje mi się, że na tym polega główna wada zakończenia - jemu się ewidentnie nie chciało tego rysować i chciał jak najszybciej i jak najłatwiej, zakończyć swój komiks. Kiepska fabuła, rysunki etc. to tylko konsekwencja tego i być może (moja subiektywna opinia, nie musicie się zgadzać), testowanie czytelników WSJ, co kiepskiego wciśnie im jeszcze Tite, zanim powiedzą "DOŚĆ!", jak ja na pewnym etapie, gdy przestałem już nawet przeglądać kadry komiksu, gdy co tydzień pojawiały się pirackie rozdziały mangi. I zanim powiecie, że to niemożliwe - ktoś kiedyś zrobił analizę ostatnich arców w "Bleachu" i pokazał to na kilkudziesięciu przykładach. Komentarz ograniczył do minimum, skupił się na pokazaniu całych stron, gdzie marnuje miejsce, niechlujnie lub zbyt prosto narysowanych kadrach, czy fabule która miała bardzo, bardzo dużo przestrzeni na coś lepszego. Wystarczyło posiedzieć dwa, trzy dni i przemyśleć to. To naprawdę nie jest aż tak trudne i teraz, jak piszę swoją książkę, jestem w pełni świadom swoich słów. Wiele niedopracowanych elementów, o których nie wspominam, bo mi się nie chce (tak jak mówiłem, chcę być litościwy dla "Bleacha"), to efekt ewidentnego lenistwa Tite. To mniej więcej tak, jakbym ja napisał draft rozdziału, który co prawda wyszedł mi nieźle, ale wymaga dodatkowego szlifu, przemyślenia, czy naprawdę zrobiłem wszystko, co się da by było to możliwie jak najlepsze oraz ma kilka elementów, które nie są co prawda dużym problemem, a wybijają z rytmu (a poprawienie ich to tylko i wyłącznie kwestia kilku minut, by usiąść na dupie, przeczytać, chwilę się zastanowić i napisać to samo, ale lepiej, zmienić szyk zdania, dodać parę słów etc.). Tite tego nie zrobił, tylko tak jak to narysował, tak to wysłał bez elementarnego sprawdzenia.

Jeszcze co do Yamamoto - dwie jego umiejętności, nijak nie pasują do ognia (ultimate spell Death Knighta z "WarCraft 3" + ta cała moc skupiona w jednym punkcie), dwie pozostałe jak najbardziej, choć ta zbroja z 15 milionów stopni Celsjusza... Ech, nie czepiam się, gdybym miał narzekać na takie rzeczy, to nie powinienem w ogóle czytać komiksów z tego gatunku. Po prostu przeszkadza mi to... Może podskórnie wyczuwam, że już niedługo poziom fabuły zacznie drastycznie spadać w dół, a to są pierwsze objawy... Może, bo niestety pamiętam moje obrzydzenie do tych rozdziałów mangi oraz krytyczne opinie znajomych, jednakże to raczej wina mojego podejścia. Poza tym, Tite był niezbyt oryginalny z tymi 4 kierunkami świata u Yamamoto, ale lubię takie motywy, więc nie narzekałem. No i ta szybkość, jedne z lepszych scen tego typu w Battle Shounenach, jakie widziałem. Nie są super oryginalne, bo widziałem jedną z nich chociażby w DBZ (początek walki Goku i Freezera, jak Saiyanin pochował Vegetę, gdy Goku w bardzo podobny sposób podleciał do ciała, szokując kosmicznego Hitlera), ale wyszła lepiej niż w DB. Ta druga scena była równie dobra. Ostatecznie nie był to ten sam poziom epickości, co Netero vs Meruem, ale było tylko trochę gorzej (pomijając fabułę, oceniam tylko aspekty wizualne i emocje). Czułem dewastującą siłę i chęć spopielenia Quincy za każdym razem, gdy Yamamoto podnosił swój miecz. Przepraszam, żądzę zapierdolenia ich tak, by srali ze strachu przed śmiercią. Czuć, że jego Bankai mogłoby spopielić ot tak całe Soul Society.

Trudno mi napisać o innych wątkach. Te co prawda były i część z nich mi się naprawdę spodobała (wyjaśnienie tajemnicy Kenpachiego i jego miecza, zachowanie Unohany i jej decyzja, by rozbudzić potwora na nowo, relacja Ichigo i jego ojca, fajne też były momentami sceny walk, choć szczerze mówiąc, częściej narzekałem lub się nudziłem), ale będąc zupełnie szczerym, nie umiem się nimi w pełni cieszyć. Nie czekałem na ten arc i osobiście uważam tę adaptację za niepotrzebną oraz marnowanie pieniędzy... No chyba, że zakończyliby ją po pierwszym sezonie mówiąc: "Najlepsze już widzieliście, potem Kubo Tite spieprzył "Bleacha" do reszty". Zdaję sobie sprawę, że przemawia przeze mnie personalna niechęć - jestem jej świadom, więc nie do końca przejmujcie się moim marudzeniem. Początek to taki łabędzi śpiew "Bleacha", coś jak ciało kobiety na pewnym etapie przed menopauzą (mówiąc w pewnym skrócie i uproszczeniu - gdzieś tak przed ostatnią miesiączką, ciało zdrowej kobiety, wyrzuca dużo hormonów, które tymczasowo poprawiają jej wygląd) - zanim zacznie się nieodwracalnie rozpadać, to pokaże jeszcze to, co ma najlepszego do zaoferowania.

No ale dobrze, poświęcę osobny akapit tym wątkom. Wątek Kyoraku był dla mnie niezrozumiały, tak samo zresztą jak jego niezbyt imponująca wola walki podczas ataku na Gotei. Może później będzie on dla mnie zrozumiały. Wątek z Unohaną i Zarakim można było zrobić lepiej, ale nie będę narzekał na to, co dostaliśmy. Znam ten pomysł z różnych dzieł kultury, przede wszystkim tych z Japonii, bo oni lubią takie koncepcje poświęcenia (widzimy to w DB, ich niektórych grach - w FF było coś podobnego, jeśli się nie mylę, kojarzę takie tropy nawet z innych wytworów ich kultury). Z tego co pamiętam, to część moich znajomych na to marudziła, ale jeśli o mnie chodzi, to nie widzę powodów do narzekań. Jasne, byłem trochę zdziwiony decyzją Unohany, by się poświęcić i miałem żal do Tite, bo była to jedna z najciekawszych postaci, jakie pozostały przy życiu. Jednakże przypomniałem sobie moje słowa z recenzji filmu o Alanie Turingu i jego wkładzie w pokonanie Niemców - życie nie jest proste i czasem trzeba chłodno kalkulować, patrząc wyłącznie na liczby. Unohana była mądrą kobietą, więc zapewne uznała że ona dużo więcej nie pomoże, ale przebudzony Kenpachi jak najbardziej. Z drugiej strony, ten mógł się załamać jeszcze bardziej z tego powodu... Nie ważne, to zwykłe spekulacje które równie dobrze mogą nie mieć znaczenia, bo Zaraki to twardy wojownik. Niemniej, trochę się zasmuciłem, bo wydaje mi się, że miała jeszcze przestrzeń do rozwoju charakteru. Z drugiej strony, przynajmniej zapamiętam go na dłuższy czas - fajna relacja, zwieńczona bardzo szczerą rozmową dwójki ludzi, którzy się dobrze znają. Zwłaszcza Unohana dobrze zna Kenpachiego, bardzo mi się podobało to, co do niego mówiła z zauważalnym położeniem nacisku na to, czego NIE powiedziała, a jedynie mocno zasugerowała. Kolejna rzecz charakterystyczna dla Japończyków. Reasumując ten wątek, najlepsza część tego "Bleacha", jak dla mnie.

O Królu Dusz, Dworze Królewskim, Dywizji Zero, nie chce mi się pisać. Nie pokazali nic, byli dla mnie jedynie irytujący. Schematyczne, kliszowe postacie, brak jakiegokolwiek naprawdę dobrego pomysłu, który by mnie zaintrygował. Po prostu siedziałem, nudziłem się i czekałem aż zobaczymy inne miejsce. Nie pamiętam, czy mieli jakiś istotny wkład w rozwój fabuły (co innego w przypadku walki przeciw Quincy), więc może się mylę, ale wydaje mi się, że Tite ich stworzył tylko dlatego, bo nie przemyślał za bardzo wątku z atakiem na SS. Moim zdaniem, dużo lepiej i ciekawiej by wyszło, gdyby tej dywizji nie było i SS musiałoby sobie poradzić w uszczuplonym składzie. Tak samo Aizen i dwóch jego kolegów z Gotei 13. Aczkolwiek w tym drugim przypadku, przynajmniej chciało się to oglądać i z łzą wzruszenia, przypominałem sobie najlepsze czasy "Bleacha", gdy obserwowaliśmy jak ex-kapitan realizuje swój plan dostania się do siedziby Króla Dusz.

Nigdy nie doceniałem i nie rozumiałem fenomenu Ichigo. Być może dzisiaj bym zmienił zdanie, ale nie chce mi się oglądać anime od początku. Nie uważałem go za dobrą lub złą kreację, zwyczajnie nie rozumiałem, dlaczego tylu ludzi go lubi. Protagonista nadal jest mi obojętny, ale jeśli mam być szczery, autentycznie zaangażowałem się w wątek dotyczący jego narodzin oraz tego, jak spotkali się jego rodzice. Nie zrobił na mnie co prawda dużego wrażenia, ale był dostatecznie dobry, by kupić moją uwagę i nie sięgać zbyt często po telefon. Klasyczny wątek, już nie raz widzieliśmy coś takiego w książkach, serialach, filmach, tu wygląda to raczej lepiej niż gorzej, nie mam zbyt dużej bazy porównawczej. Tak samo jak odzyskanie mocy przez Ichigo - ile to już razy widzieliśmy to w anime lub coś podobnego w fillerach? Trochę się zawiodłem udziałem Stalina w mocy Ichigo, bo po jego słowach gdy opuszczał SS, myślałem że to będzie coś mocniejszego, ale w sumie wzruszyłem ramionami. Mimo, że widziałem to już kilka razy, to dałem się przekonać przez jakieś magiczne sztuczki, czy inny urok. Mój ulubiony etap w nowym sezonie "Bleacha". Jest trochę smutku, radości, nadziei, widzimy że nie tylko SS ma restrykcyjne zasady, ale Quincy również.

Fragment dotyczący muzyki niechcący mi się skasował podczas pisania, więc napiszę go jeszcze raz. Nigdy nie byłem gorliwym fanem muzyki w "Bleachu". Owszem, był czas że ją uwielbiałem, ale to z uwagi na chóry (swoją drogą, nadal nie wiem w jakim języku oni śpiewają, ale to stary zarzut wobec tego anime) i fakt, że jest po prostu dobra. Niektóre utwory są kultowe, a wiele jest po prostu dobra. Brakuje mi co prawda motywów bitewnych, ale tragedii nie ma - OP i HxH pod tym względem są jeszcze uboższe, a nie każde anime ma tak świetny OST, jak "Naruto" lub "Naruto Shippuden". Shiro Sagisu to utalentowany kompozytor, doceniam jego umiejętności, ale wolę innych. Soundtrack do tego sezonu jest dobry, ale poza utworami z walki Yamamoto, nie zapamiętam na długo żadnego z nich. Aczkolwiek nie mam też zbyt wielu powodów do krytyki - jest ok, pasuje do scen, które widzimy. Chociaż nie, zapamiętam utwór od tego twórcy Zanpakutou, bo kojarzy mi się z grami z lat '80 i wydaje mi się pasować do tego bohatera.

Opening jest dla mnie słaby. Nie wiem, czy mogę go nazwać najgorszym, bo nie pamiętam wszystkich z nich, ale pamiętam większość z nich. Dawniej lubiłem ich słuchać podczas biegania (kilkanaście lat temu) lub zabawy klockami Lego. I z tych, które pamiętam, to najnowszy jest IMO najgorszy, a dałem mu z 7, 8 szans. Jeśli chodzi o ending, to podobał się on zarówno mojej dziewczynie, jak i mnie (Asia standardowo nie śledziła anime, bo ich nie lubi, ale soundtrack i fajny design niektórych rzeczy ją minimalnie zainteresował - na tyle by słuchać piosenek jednym uchem i co jakiś czas zerkać na telewizor) i oboje stwierdziliśmy solidarnie, że gdyby nie efekty dźwiękowe i komputerowe, to piosenka byłaby dużo lepsza. Co do grafiki, tak jak już mówiłem, poza odcinkiem z Yamamoto vs Stalin, to anime nie wyglądało oszałamiająco. Powiedziałbym, że to takie 7/10, może +6/10. Zwłaszcza sceny z krwią rzuciły mi się w oczy, zdecydowana większość z nich wyglądała tanio - wydaje mi się, że to przez zwłoki i krew, która nie wygląda jak krew. Trochę mnie to dziwi, bo Pierrot stać na coś lepszego, ale z drugiej strony, nie mam powodu, by rwać włosów z głowy.

Reasumując, mimo kilku narzekań, oglądało się naprawdę dobrze. Mógłbym trochę bardziej ponarzekać, ale nie chcę się pastwić. Jeszcze zdążę się nacieszyć czymś, co lubię - taplaniem się w internetowym bajorze, niczym szczęśliwy warchlak. To co teraz zobaczyliśmy, to ta lepsza część tego, co nam zostało. Wraz z każdym kolejnym courem (i z tego co pamięta, ma być ich łącznie 4), gówno którym będzie nas raczył Kubo Tite i być może studio Pierrot, będzie jeszcze większe, bardziej śmierdzące i zgniłe. Jeżeli nic nie poprawią, a póki co się na to nie zapowiada (mogę się mylić, ale coś czuję w kościach, że Pierrot co najwyżej odświeży tę fabułę i rysunki, pozbywając się części najgorszego syfu, ale większość z niego pozostawi), to nie będę w stanie wyśmiać wszystkiego. Także cieszcie się z tego, co jest - będzie tylko gorzej. A ja będę mógł powtórzyć moje pytanie, które zadaję fanom "Bleacha" od lat - czemu zależy Wam na zmarnowaniu czasu, tlenu, zasobów, czegokolwiek na te śmieci? Już po komiksie widać, że z tego nic dobrego nie będzie, a animacja tego nie naprawi. Ok, zmiany kosmetyczne by trochę pomogły, ale za dużo tu trzeba naprawiać - Quicy którzy za mało korzystają z łuków, mimo że od początku byli kreowani na łuczników, bohaterowie nie płaczą po Yamamoto, kapitanowie SS wygrają bez problemu rewanż (po tym, jak zostali koncertowo zmasakrowani na swoim własnym terenie), absurdy dotyczące power-leveli, ewidentne robienie żartów z czytelnika, niektórymi głupimi pomysłami, jak imiona bohaterów i inne rzeczy... Generalnie widać, że Tite chce skończyć mangę i tylko odhacza punkty, których jeszcze nie rozwiązał. Wiele wątków nie jest odpowiednio przemyślana - pomysł w miarę pasuje? To go wrzucam, a że można to było lepiej zrobić... nie czepiajcie się! Nie jego wina, że robi to najmniejszym nakładem sił, byleby tylko skończyć swoją pracę.